Ecuador heeft voor het eerst vaste jaarlijkse limieten vastgesteld voor de aanvoer van drie haaiensoorten die als bijvangst worden gevangen. Volgens een analyse van Infobae mag de visserij jaarlijks maximaal 3.624 ton blauwe haai, 551 ton zijdehaai en 149 ton kortvinmakreelhaai aanlanden. Volgens het medium werd de overeenkomst op 6 augustus 2026 in Manta ondertekend.
Het gericht vissen op haaien is verboden in Ecuador. Haaien mogen echter onder bepaalde voorwaarden op de markt worden gebracht als ze per ongeluk worden gevangen tijdens het vissen op andere soorten. De nieuwe quota zijn bedoeld om een numerieke limiet te stellen aan deze voorheen moeilijk te controleren categorie en zullen worden verdeeld over de industriële en ambachtelijke vloten.
Drie soorten, drie heel verschillende bovengrenzen
Het grootste aandeel is bestemd voor de blauwe haai (Prionace glauca). De limiet is veel lager voor de zijdehaai (Carcharhinus falciformis) en nog lager voor de kortvinmakreelhaai (Isurus oxyrinchus). Een quotum is geen vangstdoel: het geeft de bovengrens van de toegestane bijvangst aan. Overschrijding kan worden bestraft als vissen zonder vergunning.
De cijfers alleen laten niet zien hoeveel individuele dieren getroffen zijn. Het gewicht is onder meer afhankelijk van de soort, grootte en leeftijdsopbouw van de aangevoerde haaien. Voor de ecologische beoordeling is het daarom van cruciaal belang of vangsten, teruggooi en maten volledig en begrijpelijk worden gedocumenteerd.
Studie waarschuwt voor te hoge visserijsterfte
Een recente studie in Regional Studies in Marine Science modelleerde zeven haaiensoorten die in Ecuador worden gevangen. Zonder visserij vertoonden alle onderzochte soorten populatiegroei. Bij de huidige visserijsterfte voorspelde het model echter een afname bij vijf soorten, waaronder de zijdehaai en de kortvinmakreelhaai.
Voor deze vijf overbeviste soorten lag de geschatte sterfte ruim 67 procent boven het niveau dat stabiele populaties zou ondersteunen. De blauwe haai vertoonde nog steeds groei in het model; deze verklaring kan echter niet automatisch worden toegepast op elke regio, vloot of toekomstige ontwikkeling.
Quota alleen lossen het controleprobleem niet op
Naast een lagere visserijsterfte bevelen de onderzoekers minimumvangstmaten aan die boven de grootte bij geslachtsrijpheid liggen, bescherming van drachtige vrouwtjes en seizoensgebonden sluitingen tijdens belangrijke voortplantingsperioden. Zulke maatregelen vereisen biologische gegevens en controles die verder gaan dan alleen een jaarlijks maximumgewicht.
De manier waarop Ecuador de quota controleert, zal van cruciaal belang zijn: de aanvoer moet correct worden toegewezen aan soorten, tussen de vloten worden verantwoord en onmiddellijk worden gepubliceerd. Dieren die niet worden aangeland zijn net zo belangrijk, aangezien haaien kunnen sterven door vistuig of nadat ze zijn vrijgelaten zonder dat ze in de aanlandingsstatistieken voorkomen.
De nieuwe bovengrenzen vormen een eerste meetbaar kader voor de toegestane bijvangst van haaien. Of ze de bescherming verbeteren, hangt af van de wetenschappelijke onderbouwing, transparante controle en de bereidheid om quota te verlagen wanneer populaties afnemen.
