Zandtijgerhaai - Carcharias taurus

Lichaamsvorm en lichaamsbouw

De zandtijgerhaai heeft een stevig, cilindrisch lichaam en bereikt doorgaans lengtes van 2,0 tot 3,2 meter. Zijn massieve kop en de relatief grote vinnen geven hem een gedrongen, robuuste uitstraling.

Kleuring en variaties

De basiskleur is grijs tot grijsbruin aan de bovenzijde, met een lichtere, bijna witte buikzijde. Jonge dieren vertonen vaak donkere vlekken, die met toenemende leeftijd vervagen.

Opvallende kenmerken

Bijzonder kenmerkend zijn de lange, naaldachtige tanden, die ook bij gesloten bek zichtbaar zijn. Dit kenmerk maakt de zandtijgerhaai gemakkelijk herkenbaar.

Onderscheid met vergelijkbare haaiensoorten

Van vergelijkbare soorten zoals de grijze rifhaai onderscheidt de zandtijgerhaai zich door zijn zichtbare tanden, de stevigere lichaamsbouw en de eerder trage zwembewegingen.

De zandtijgerhaai is wereldwijd verspreid in gematigde en subtropische kustwateren. Hij leeft bij voorkeur op continentale platen, in baaien, bij riffen en rond wrakstructuren en houdt zich meestal op op diepten van het wateroppervlak tot ongeveer 190 meter. Jonge dieren gebruiken ondiepere kustgebieden als opgroeigebieden.

Het dieet van de zandtijgerhaai bestaat voornamelijk uit beenvissen, roggen en kleinere haaien. Hij jaagt meestal ‘s nachts en gebruikt zijn vermogen om lucht in zijn maag op te slaan om bijna gewichtloos in het water te zweven en prooien gericht te verrassen.

De zandtijgerhaai is ovovivipaar en vertoont intra-uterien kannibalisme, waarbij de sterkste embryo’s het overleven. Na een lange draagtijd worden doorgaans slechts één tot twee volledig ontwikkelde jongen geboren. De soort heeft een lage voortplantingssnelheid en een relatief hoge levensverwachting.

De zandtijgerhaai wordt door overbevissing, bijvangst en zijn lage voortplantingssnelheid als bedreigd beschouwd. Beschermingsmaatregelen omvatten vangstbeperkingen, beschermde gebieden en internationale overeenkomsten. De soort staat op de Rode Lijst van de IUCN (IUCN Rode Lijst).